Mikro öğrenme: Kısa içerik ne zaman işe yarar, ne zaman yetmez?
Beş dakikalık bir video, üç soruluk bir test, bir hatırlatma. Mikro öğrenme moda olduğu için değil, belirli işlerde gerçekten iyi çalıştığı için değerli. Sınırlarıyla birlikte.
Kurumsal Eğitim
Eğitimde oyunlaştırma: Rozet mi, gerçek motivasyon mu?
Puan, rozet, liderlik tablosu. Oyunlaştırma bazen eğitimi canlandırıyor, bazen de insanları eğitimden soğutuyor. Farkı yaratan şey, mekanizmanın ne için kurulduğu.
Bir eğitim platformuna yeni bir özellik eklenir: tamamlanan her modül için puan, belirli puana ulaşınca rozet, hepsinin üstünde bir liderlik tablosu. İlk hafta herkes heyecanlıdır. Üçüncü haftada tabloda ilk beşe girenler hâlâ oradadır, geri kalanlar ise sessizce platformdan uzaklaşmıştır.
Oyunlaştırma bu yüzden tartışmalı bir konu. İyi yapıldığında harika, kötü yapıldığında zararlı.
Oyunlaştırma nedir?
Oyun öğelerini (puan, rozet, seviye, ilerleme çubuğu, görev, ödül, sıralama) oyun olmayan bir bağlama, burada eğitime taşımak. Amaç, katılımı ve devamlılığı artırmak.
Oyun yapmak değil bu. Bir eğitimi eğlenceli hale getirmek, onu yüzeysel yapmak demek de değil.
Neden işe yarayabilir?
İnsanlar ilerlemeyi görmekten, küçük başarılar yaşamaktan ve hedefe yaklaştıklarını hissetmekten hoşlanır. İlerleme çubuğu, "bu yüzde sekseni tamamladım, bitirmeliyim" hissi yaratır. Rozet, bir kilometre taşını fark ettirir. Görevler ise büyük bir hedefi küçük adımlara böler.
Ama dikkat: dışsal ödül, içsel motivasyonu zayıflatabilir
Motivasyon üzerine yapılan araştırmalar, dışsal ödüllerin (puan, ödül) bazen içsel motivasyonu (merak, öğrenme isteği) zayıflatabileceğini gösteriyor. Sonuçlar bağlama göre değişiyor ve her çalışma aynı şeyi söylemiyor, ama ihtiyatlı olmak için yeterli sebep var. Birine sadece rozet için öğrenmeyi öğretirseniz, rozet kalktığında öğrenmeyi de bırakabilir.
Pratik anlamı şu: ödüller, öğrenmenin kendisine hizmet etmeli, onun yerini almamalı.
İşe yarayan unsurlar
Anlamlı ilerleme
"Seviye 3'e ulaştın" yerine "Artık müşteri şikâyetlerini tek başına yönetebilirsin" gibi gerçek bir yetkinliğe karşılık gelen kilometre taşları. İlerleme, sahte bir sayı değil, gerçek bir ilerleme olmalı.
Görünür hedefler
Katılımcının nerede olduğunu ve sırada ne olduğunu görmesi. Öğrenme yolları ve ilerleme çubukları burada yardımcı olur.
Küçük, sık başarılar
Büyük bir hedefe giden yolda küçük kutlamalar. Bu, mikro öğrenme ile çok iyi uyuşuyor.
Sosyal öğeler
Takım hedefleri, birlikte ilerleme, paylaşılan başarılar. Rekabetten çok iş birliği temelli yapılar çoğu kurumsal ortamda daha sağlıklı.
Gerçek karşılığı olan ödüller
Bir sertifika, bir yetki seviyesi, bir kariyer yolu için gereklilik. Bunlar, yalnızca "dijital rozet" olmaktan çok daha anlamlı. Sertifika programı tasarımı için bu yazıya bakın.
İşe yaramayan ya da ters tepen unsurlar
- Anlamsız puanlar: Hiçbir şeye karşılık gelmeyen puanlar çabuk sıkar.
- Zorunlu eğitimi oyunlaştırma: Uyumluluk eğitimini "oyun" yapmak, konunun ciddiyetini zedeleyebilir. Burada rozetten çok net takip ve hatırlatma değerli.
- Hile teşviki: Puan için en kısa yolu bulmak (örneğin içeriği izlemeden geçmek) amaçlanan öğrenmeyi bozar. Puanı yalnızca anlamlı etkinliğe (örneğin testte başarıya) bağlayın.
- Çocuksulaştırmak: Yetişkin profesyonellere yönelik eğitimde çok çocukça bir dil ve görsel tarz ters etki yaratabilir.
Başlamak için küçük bir yol
- Hedefi belirleyin. Katılımı mı artırmak istiyorsunuz, tamamlamayı mı, yoksa tekrar ziyareti mi?
- Tek bir mekanizma seçin. Örneğin ilerleme çubuğu ya da tamamlanan yollar için rozetler.
- Katılımcılara sorun. Onlar için bu anlamlı mı?
- Ölçün. Katılım ve tamamlama oranlarında bir fark var mı?
- Gerekirse sade tutun. Bazen en iyi oyunlaştırma, hiç eklememektir.
Emin değilseniz en küçük mekanizmayla başlayın (örneğin bir ilerleme çubuğu), katılımcıların tepkisini izleyin, işe yaramazsa kaldırın. Her eğitimin oyunlaştırmaya ihtiyacı yok.